This post is also available in: English (angielski)

W czwartek popołudniu wchodzę do kamienicy przy Ruskiej 46A/101 we Wrocławiu z zamiarem zwiedzenia galerii BWA. Jednak na parterze moją uwagę przykuwają szklane drzwi i napis “Galeria Toy Piano”. Otwieram je i nagle dech mi zapiera. Widzę przed sobą kilkaset małych pianinek i fortepianów. Wyglądają na wiekowe. A dla kontrastu po lewej stronie nowatorski Cristal Baschet z wielkimi żółtymi tubami – oczami.

Od progu wita mnie Dominika Rekowska oferując oprowadzenie po tym przedziwnym miejscu.

Wszystko zaczęło się od utworu John Cage’a “Suite for Toy Piano” w 1948 roku, zagranym na zabawkowym pianinie. Muzyk nawet nie przypuszczał, że zapoczątkuje kulturę Toy Piano. – mówi.

Spoglądam na płytę winylową z jego utworem. A potem Dominika opowiada mi historię tych muzycznych zabawek. I pokazuje po kolei małe niezwykłe instrumenty.

Niektóre pianina i fortepiany są realistyczne, z prawidłowymi białymi i czarnymi klawiszami, inne mają jedynie namalowane czarne klawisze, albo też inne kolory. Jedno z nich ma na klawiszach zwierzęta: lwa, tygrysa, małpę. Pianina z XIX wieku wydają się poważne zwykle ciemno brązowe albo czarne z różnymi zdobieniami. W jednym wycięto w drewnie liście, albo podłużne okienko z koronkowymi zasłonkami.

Najbardziej podobają mi się pianina francuskie. Na jednym z nich namalowano drzewka, domek, owce i parasolkę. Victor Michel założył przed wojną w Paryżu firmę Michelsonne Paris i produkował pianina dzwonkowe. Ich dźwięk przypominał bardziej uderzenia w dzwonki niż w struny. To jedne z najlepiej brzmiących zabytkowych dziecięcych pianin na świecie.

Te zabawkowe instrumenty od razu przypominają mi dzieciństwo i moment, kiedy siadałam przy olbrzymim dębowym stole, który dziadek znalazł po wojnie na ulicy. A ja zamykałam oczy i udawałam, że gram na wielkim fortepianie.

Galeria Toy Piano jest pomysłem kompozytora i wynalazcy Pawła Romańczuka, założyciela Małych Instrumentów. Artysta od lat eksploruje dźwięki niecodziennych instrumentów. W 2010 roku opublikował pierwsze opracowanie historii toy piano. Napisał też podręcznik “Domowe eksperymenty z instrumentami muzycznymi”.

W galerii oglądam tajemniczą maszynę dźwiękową, która wygląda niczym Robot Retro. Jest to instrument stworzony według wyobrażeń osób niewidomych. Z tyłu wystają mu rury niczym włosy, z boku kastaniet. Na wszystkich elementach, czy z przodu, z tylu, czy z boku można zagrać.

Kiedy opisuję to wszystko na blogu, włączam utwór “La Redécouverte“ (“Ponowne odkrycie“), francuskiego kompozytora Yann Tiersen z filmu “Amelia” i wyobrażam sobie na nowo klimat jakiego doświadczyłam w Galerii Toy Piano. Przenika mnie ta niezwykłość, że możemy skomponować muzykę na zabawkowym instrumencie. A marzenia dziecinne, próby twórcze, jakaś magia, którą wtedy czujemy istnieje i rodzi piękno.

Dominika gra jeszcze dla mnie kilka dźwięków na przedziwnym, kryształowym Cristal Baschet. Aby na nim zagrać trzeba mieć mokre palce.

Chyba nie bez kozery profesjonalni muzycy chcą eksplorować dziecięce instrumenty, bo są one niczym czyste kartki, albo pudełka, z których można wydobyć wszystko i doświadczyć radości odkrywcy.

Pianista japoński Naruhiko Kawaguchi – laureat II nagrody I Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych, nie chciał wyjechać z Wrocławia dopóki nie zagra na dziecinnych fortepianach w Galerii Toy Piano.

Jeszcze wiele można by zgłębiać w Galerii Toy Piano. Odwiedźcie sami to ciekawe miejsce i przeżyjcie osobiste zaskoczenia.