Czy samotność ma kolor niebieski? Zastanawiam się nad tym w niebieskim tramwaju numer 18, gdy jadę do Parku Popowickiego we Wrocławiu.
Continue readingSamotność niebieskich jedynek
Category Refleksje
“Idealny czas na smuteczek”
Czy smutek ma kolor niebieski? Czy słychać go na na stacji Shinjuku w sercu Tokio? A może staje się liściem w alei miłorzębów? Czy zawsze boli? Przecież nie da się go schwytać. Bo lubi schować się w piosence, albo ocieplić się kiedy pijemy zimną kawę z puszki. Jest częścią naszego życia. A według pisarki Nanae Aoyoma może być także pogodny.
Continue readingPromyki z Galway dla Was!
W dzień świętego Walentego słońce obudziło się wcześniej niż tydzień temu. Zerknęłam jak zwykle przez rolety tuż po przebudzeniu i zobaczyłam, że rozjaśnia się błękit. I dzięki temu cudowi mam jakoś więcej energii.
Continue readingMedytacja ze spuchniętym policzkiem
Mogę być z życiem takim jakie jest
Wstaję rano, zerkam przez roletę jaki kolor ma dziś niebo. Zwykle o 4.30 jest czarne. Jednak w sobotę ma kolor dżinsu. Potem rozpuszcza się w niebieskawą szarość. A przed dziesiątą biały błękit błyszczy.
Continue readingArgentyńskie filmy krótkometrażowe
Criollo, to koń z Pampas, rozległych, trawiastych i żyznych równin w sercu Argentyny. Symbol wolności, niezależności i wytrzymałości. Bo tacy byli Gauchos – koczownicy jeźdźcy z Pampasów. Dziś duchy, które pozostawiły po sobie trwały mit kulturowy w Argentynie. Tajemniczym kraju z emocjonalnością i elegancją tango.
Continue readingPoranny motyl
Continue readingNiech ta ciemność będzie dzwonnicą, a Ty dzwonem (…)
R.M.Rilke “Z Sonetów Orfeusza XXIX”
O tłumaczeniu piosenek Sybille Baier
–Sybille Baier ze Stuttgardu, miała 20 lat, trudne życie i depresyjną naturę, gdy nagrała dla siebie samej 14 piosenek, które jak twierdzi uratowały jej życie. Spakowała te taśmy i żyła, zapomniawszy o nich – opowiada Daria Danuta Lisiecka w swojej audycji Wyczytane do Białości na antenie Radia z Qlturą.
Continue readingLis w moim ogrodzie
5.35 rano. Lis odwraca szpiczasty pysk w moją stronę – patrzy na mnie z trzech metrów, niczym cała dzika przyroda, która próbuje przetrwać w tym mieście.
Continue readingLizbońskie roztęsknienie
Znów siedzimy na seledynowych krzesłach na brukowanym chodniku. Witrynę lokalnej kawiarni Despensa N.6 przenika słońce. Na śniadanie bezglutenowe naleśniki z brzoskwiniami albo gryczany chleb z żółtym serem. Wszystko jest Lizboną.
Continue readingSpacer po domu w Galway
W kolejną niedzielę lutego nad miastem ćwierkają ptaki. Chociaż w ogóle ich nie widzę, bo idę skrótem przez dworzec autobusowy. Ludzie wylewają się na Eyre Square. A ja wreszcie mam na sobie dżinsową kurtkę, tą podszytą futrem.
Continue reading