This post is also available in: English (angielski)

Mogę być z życiem takim jakie jest

Wstaję rano, zerkam przez roletę jaki kolor ma dziś niebo. Zwykle o 4.30 jest czarne. Jednak w sobotę ma kolor dżinsu. Potem rozpuszcza się w niebieskawą szarość. A przed dziesiątą biały błękit błyszczy.

Ostatnio zajrzałam do pięknie zilustrowanej książki Danielle North “Morning Meditations” / “Poranne medytacje”. Z ponurym nastrojem i spuchniętym policzkiem po ekstrakcji zęba nie miałam siły na nic innego. A książka ta przeleżała chyba dwa lata naprzeciwko mojego łóżka.

Przeczytałam: ‘Tylko przez dzisiaj, zaobserwuj, że nie jesteś swoim umysłem. Masz umysł, ale nim nie jesteś.’

‘Masz emocje, ale nie jesteś swoimi emocjami.‘

Kim więc jestem? To pytanie brzmiało we mnie naprawdę irytująco. Czwartek był mroczny. Bolała mnie głowa i nie byłam w stanie wyciąć papierowego słońca, które zaplanowałam na celtyckie święto Imbolc.

Tylko zdanie: “Mogę być z życiem takim jakie jest“ dodawało lekkości na kilka sekund.

Jestem więc w tym nieoświetlonym końcu stycznia. Zupa warzywna krem z olejem awokado ma cudowny smak, bo jem ją bardzo wolno, niemal medytuję. To tylko chwila, która zaraz mija. Oddycham. Ding-dong miękko dźwięczy tybetańska misa. Widzę plamę po zupie na obrusie.

Bardzo chce mi się kawy. Policzek mam spuchnięty. Przymykam oczy. Oddycham. Mewa skrzeczy w ogrodzie. A ja nie udaję. Czuję. Jestem. Nie wznoszę się w górę jak ptak. Siedzę na sofie.

W książce znajduję wieloryba i myślę jakie to szczęście, że mieszkam nad oceanem. Ścieżka serca jest ciemno-turkusowa. Wiedzie przez trawy w kolorze khaki. Potem krajobraz się zmienia. Tak jak dni życia.

W sobotę rozkładam żółty karton. I odrysowuję od garnka, okrągły kształt słońca. Teraz będę wycinać promienie z bibuły. A oczy słońca będą w turkusowym brokacie. Nakładam chabrowe cienie na powieki.

Ding-dong. Niebo znów się zmienia.

Ilustracje w książce SpaceFrog Designs.